وابستگی عمیق موسیقی و کلام در کشور ما ایجاب ‌می‌کند که قواعد وزن‌شناسی کلام را بدانیم؛ وگرنه موسیقی ایرانی ما از ساختارهای بنیادی خود دور می‌شود. زیرا وقتی قرار باشد یک قطعه موسیقی بر شعری ساخته شود و ریتم کلامی شعر
رعایت نگردد. تقسیمات وزن کلامی و وزن موسیقی از یکدیگر جدا می‌شوند که این امر به تکه‌تکه شدن و بی‌معنی شدن شعر منجر می‌شود، به‌ویژه اگر آهنگ‌ساز خود از این معنا دور باشد. نوآوری نیز، در هر حوزه‌ای باید پس از شناخت
وجودیت اصلی و ذاتی آن حوزه صورت می‌گیرد؛ وگرنه از معنای اصلی خود فاصله می‌گیرد. جای تعجب است که با وجود اینکه موسیقی‌دانان موسیقی سنتی خود را به ردیف موسیقی سنتی پایبند و مومن می‌دانند، چگونه در مسئله ریتم
و وزن این موسیقی تا این اندازه بی‌توجه بوده‌اند.