مـا هرگز فرصت ملاقات با تمام آدم‌هـا را پیدا نمی‌کنیم، نه مـی‌تـوانیم بـا همه دست بدهیم، و نه داستان همه را بشنویم یا داستان خـودمـان را بـرای‌شان روایت کنیم. امـا زمانی‌کـه با دقت، مهر و توجه فـراوان دست به خلق چیزی می‌زنیم، پیونـدی ناپیدا با دیگران شکل می‌دهیم؛ پیوندی کـه نوعی قدردانی عمیق نسبت به انسان‌هاست. پس باید به آن‌چه هستیم وفادار بمانیم و فراموش نکنیم که چه‌چیزی برای‌مان واقعاً ارزشمند است.
برای من، اپل در روح افـرادی جریان دارد کـه در آن کار می‌کنند؛ در فلسفه و اهدافی کـه برای کسب‌وکارشان ترسیم کرده‌اند. اگر روزی اپل به جایی تبدیل شود کـه در آن کامپیوترها فقط‌و‌فقط کالایی مصرفی باشند، جایی‌که عشق و شور آفرینش رنگ ببازد و آدم‌ها فراموش کنند که کامپیوترها باورنکردنی‌ترین اختراع تاریخ بشر هستند، آن‌وقت است که احساس می‌کنم اپل را از دست داده‌ام. اما اگر هزاران کیلومتر دورتر باشم و هنوز ببینم که همان شور در دل آدم‌ها زنده است و همچنان برای ساخت «کامپیوتری بی‌نقص‌تـر» تلاش مـی‌کنند، آن‌وقت است کـه احساس مـی‌کنم میراث من همچنان پابرجاست.

«در این صفحات، استیو می‌نویسد، بـازنویسی می‌کند، زمین می‌خورد، رشد کرده و تغییر می‌کند. امـا همیشه و همیشه، باور به امکان را حفظ می‌کند؛ این باور که جهان ثابت نیست و می‌توان آن‌را به‌سمت بهتر‌شدن تغییر داد.»
ـ لورن پاول جابز (همسر سابق استیو جابز)